Saskia Grotenhuis

Secretaris Raad Nederlandse Detailhandel (RND)

Interview met Saskia Grotenhuis en Pieter Walraven van de RND

Saskia Grotenhuis en Pieter Walraven zijn secretaris bij de Raad Nederlandse Detailhandel (RND).
De RND is een overkoepelende werkgeversorganisatie. Bij de RND zijn 13 brancheverenigingen van   detailhandelsondernemingen aangesloten. Zij vertegenwoordigen ruim 20.000 vestigingen, 300.000 werknemers en hebben een jaarlijkse omzet van 40 miljard euro. De RND behartigt de gemeenschappelijke economische en sociale belangen van zijn leden.

Wat voor soort retailers vertegenwoordigt u?
Onze leden zijn bekende winkelketens, zoals kledingwinkels supermarkten en drogisterijen.

Op wat voor niveau?
Op het gebied van maatschappelijk verantwoord ondernemen werken we veel samen met ngo¬ís zoals Greenpeace, Milieudefensie, FSC en Stichting Natuur en Milieu. Zo hebben we samengewerkt met Milieudefensie tegen illegaal gekapt hout. Je ziet dat grote leden van de RND,  zoals bekende winkelketens als eerste worden aangesproken op hun maatschappelijke verantwoordelijkheid. Juist deze bedrijven steken als eerste hun nek uit om zich in te zetten voor bijvoorbeeld duurzame visvangst, verantwoorde kledingproductie en duurzaam hout.

In hoeverre wordt er gesproken over nanotechnologie?
Er is nog weinig bekend over producten met nanotechnologie. De RND houdt zich niet direct bezig met de producten van de aangesloten ondernemingen, maar richt zich op de gevolgen van wetgeving voor producten. Hierbij hoort ook productveiligheid.

Waarom is nanotechnologie geen gespreksonderwerp?
Onze organisatie is gericht op het behartigen van de belangen van winkelbedrijven. Het onderwerp nanotechnologie is geen kernissue, gezondheid en veiligheid wel. We hebben regelmatig overleg over bepaalde producten in relatie tot de Europese wetgeving. Het is een onontgonnen terrein. Dit geeft aan dat het van belang is om onderzoek te doen naar de effecten van nanotechnologie.

Vindt u dat er meer over gecommuniceerd moet worden?
 Ja, het is belangrijk om over de effecten te communiceren bijvoorbeeld via websites. Iedereen inclusief de EU staat te springen om van alles op etiketten te zetten, bijvoorbeeld ook waar producten verwerkt worden en hoe deze vervoerd worden etc. Op een gegeven moment staat er teveel informatie op een product, zodat mensen het niet meer gaan lezen. Wij denken dus dat het niet op een product moet komen te staan. Consumenten moeten er op kunnen vertrouwen dat hun product veilig is.

Om te voorkomen dat etiketten zo lang worden, is het dan een beter idee dat er een website komt waar mensen meer informatie kunnen terugvinden?
Wij vinden dat veel belangrijker. Onafhankelijke organisaties zoals jullie moeten de juiste middelen krijgen om dit soort informatie te kunnen geven. Dat is ook beter dan dat wijzelf op een product moeten gaan zetten dat er in een of ander product nanodeeltjes in verwerkt zijn. Daarom geloven wij dat het veel belangrijker is dat organisaties zoals die van jullie in staat worden gesteld om als een soort co√∂rdinator een netwerkfunctie hebben om de problemen te onderzoeken, analyseren en erover te communiceren. Overigens zijn we bij REACH niet tevreden over de opzet. De detailhandel is te laat bij REACH betrokken. Daar zit een gigantische administratieve verplichting achter. We hebben het idee dat de hele wetgeving een concurrentie beperkende actie is geweest, omdat het voor onze leden minder interessant is om de spullen in China te laten maken.  Met kleine lettertjes is de klant niet geholpen. Wij zien liever dat bepaalde organisaties de kans krijgen om de klanten erover te informeren met bijvoorbeeld een campagne.

Doet u zelf ook onderzoek naar productveiligheid?
De RND werkt vooral met de kennis die aanwezig is bij de aangesloten winkelbedrijven. Wij weten dat onze leden opdracht geven om spullen te maken en op veiligheid te testen. Wij gaan ervan uit dat grote producenten met enige regelmaat toch goede onderzoeken doen.

Hoe is uw beleid op het gebied van productveiligheid?
Als er producten zijn, waarbij wat veiligheid betreft twijfels ontstaan, dan staan de winkelbedrijven vooraan om actie te ondernemen. Grote winkelbedrijven hebben er natuurlijk belang bij dat de discussie op gang komt en dat dit goed wordt onderzocht, want zij verkopen die producten. De nanotechnologie is voor ons een issue omdat de consumentveiligheid voor ons van belang is. Dus wat fabrikanten op de vierkante nanometer kunnen ontwikkelen, kan allemaal, zolang de productveiligheid maar gegarandeerd wordt.

Wie is er dan verantwoordelijk voor de veiligheid van een product? De producent of de overheid?
Wij denken dat de producenten en de overheid er op moeten toezien. En zeker als je op een onontgonnen terrein komt moet je er samen verantwoordelijkheid voor dragen.